„Celem naszym jest chrześcijańskie postępowanie w życiu i czynach codziennych,
 a nie jedynie teologiczne praktyki.”
Robert Baden-Powell

   Sympozjum rozpoczęło się w piątek wieczorem, który poświęcony był w całości omówieniu propozycji, pomysłów na Zlot XX-lecia ZHR. Dyskusja była owocna w wiele wspólnych wniosków, które miejmy nadzieję, uda się zrealizować podczas Zlotu. Cień tychże dyskusji odbijał się podczas całego sympozjum.
W sobotę do południa zostały przeprowadzone zajęcia z zakresu historii zlotów, biografii kapelanów od momentu powstania ZHP – „polskiego skautingu”, przez hm. Jacka Broniewskiego – Wiceprzewodniczącego Komisji Rewizyjnej ZHR i jego córką, która podzieliła się z nami swoimi wspomnieniami – wrażeniami małej, trzynastoletniej harcerki ze Zlotu w 1999 roku w Lednicy.

   Około południa odbyła się dyskusja panelowa dotycząca postrzegania pracy duszpasterzy harcerskich przez wszystkich zgromadzonych, zarówno kleryków, jak i „wprawionych” kapelanów. Dotyczyła ona głównie problemów na płaszczyźnie relacji i współpracy ze środowiskami przy organizacji obozów harcerskich, jako miejsca podsumowania całorocznej pracy oraz wytyczania celów na przyszłość. Był to czas niezwykle cenny, kiedy można było dzielić się swoimi osiągnięciami i porażkami, bądź od strony duszpasterza, bądź uczestnika.
Wczesnym popołudniem odbyła się Msza Święta, której przewodniczył ks. phm. Tomasz Zieliński, a homilię wygłosił obecny Kapelan Naczelny ZHR, ks. hm. Krzysztof Masiulanis. Odwołując się do dwóch gór – Tabor i Golgoty, pokazał blaski i cienie harcerskiej służby.

   Po obiedzie udaliśmy się na wystawę dotyczącą historii Zlotów, przygotowaną przez dh. Jacka. Bezpośrednio po niej odwiedziliśmy Muzeum Diecezjalne, a także kilku z nas odwiedziło Sanktuarium Bożego Miłosierdzia, by obejrzeć miejsce, gdzie 22 lutego 1931 r. siostrze Faustynie objawił się po raz pierwszy Jezus Miłosierny.
Następne w planie było spotkanie z Kapelanem Naczelnym ZHR, które dotyczyło kierunku i celów pracy duszpasterzy, jako owoc równolegle trwającego spotkania kapelanów. Jego krótka charakterystyka przeplatana była opowieściami płynącymi z doświadczenia oraz własnymi refleksjami. Po konferencji zjedliśmy szybko kolację i wspólnie pojechaliśmy pod Płock, gdzie miał miejsce zlot zorganizowany przez płockich harcerzy i harcerki z okazji Dnia Myśli Braterskiej. Uczestniczyliśmy tam we wspólnym świeczkowisku, na którym nie zabrakło kilku piosenek harcerskich(chociażby „Ramię pręż”), a także czasu na podzielenie się tym, co mamy w swoich harcerskich sercach. Po części obrzędowej mieliśmy czas na wspólne zabawy i pląsy , które jednak nie trwały za długo z racji naszych planów na wieczór.

   Kiedy wróciliśmy do seminarium, zajęliśmy się podsumowaniem treści, które trafiały do nas podczas sympozjum. Powtórnie został omówiony Zlot w formie podsumowania pomysłów, oraz wstępnej orientacji dotyczącej sił, jakie miejmy nadzieję uda nam się „nazbierać” na to wydarzenie. Dalej pozostał czas na wspólne rozmowy, dyskusje, a przez to zawiązywania wspólnoty. Nie brakło oczywiście kilku nieobrzędowych piosenek, herbaty i jakiegoś co nie co:). Ten miły czas wspólnie zakończyliśmy zawiązaniem kręgu i odśpiewaniem „Bratnie słowo…”
Noc jednak nie była taka, jak większość z nas miała w planach. Mianowicie, około godziny pierwszej zostaliśmy obudzeni na grę. Pod bramą seminaryjną nasza płocka brać klerycka podzieliła nas na cztery patrole, każdy dostał mapkę i ciepłe „powodzenia”. Naszym zadaniem było wykonanie kilku zadań teoretyczno – praktycznych na kilku punktach biegu.

   Niedzielny dzień rozpoczęliśmy wspólną jutrznią, niestety już bez części naszych druhów, którzy zmuszeni byli do szybszego powrotu. Po regenerującym śniadaniu(i równie regenerującej kawie) udaliśmy się do katedry płockiej, gdzie obyła się Msza Święta z okazji Dnia Myśli Braterskiej. Wspólnie z nami uczestniczyli w niej harcerki i harcerze z Płockiego Hufca ZHP. Zaraz po Eucharystii ostatni raz zawiązaliśmy krąg, i rozjechaliśmy się z powrotem na całą Polskę. 

1.	2.	3.	4.
5.